Horaro

Horaro

La tabelo de programeroj montriĝas ĉi tie en kongruaj retumiloj. Ankaŭ eblas elŝuti ĝin kiel PDF-dosieron.

Se vi alvenos frue kaj mendis manĝojn, vidu la suban rubrikon.

Manĝohoroj por fruealvenontoj

La supera tabelo el la programlibreto ne havas manĝohorojn por tiuj, kiuj alvenos antaŭ vendredo vespere. Se vi mendis la vendredan matenmanĝon, ĝi okazos 07:30-08:30. Se vi mendis la vendredan tagmanĝon, ĝi okazos 12:00-13:00. Ambaŭ manĝoj okazos en Gwinn Commons. Temas pri la samaj loko kaj horoj, kiel la postaj matenmanĝoj kaj tagmanĝoj.

Resumoj de programeroj

Jen ni prezentas resumojn de kelkaj programeroj:

Interlingvistiko en la 21a jarcento: novaj ŝancoj, novaj defioj (Federico Gobbo)

La vorton ‘interlingvistiko’ inventis la belga esperantisto kaj stenografisto Jules Meysmans en 1911, sed nur en 1931 ĝi populariĝis inter lingvistoj, post prelego de Otto Jespersen, la fama dana lingvisto. Kio okazis al la fako ekde tiam? Ĉu la origina difino de Jespersen ankoraŭ aktualas? Se ne, kial? La prelego ofertas unue superrigardon pri la temo. La ĉefaj historiaj periodoj de interlingvistiko estas: unue, la pionira epoko (1879 – 1911), kiam oni ĵetis ties bazojn; due, la fonda epoko (1911 – 1951), kiam okazis la interlingvistikaj militoj por decidi la plej ‘taŭgan’ formon de helplingvo; trie, la skola epoko (1951 – 1990), kiam sendependaj interlingvistikaj skoloj formiĝis en diversaj landoj, ĉefe Germanio, Hungario, Italio, Nederlando, Pollando, ĉiuj kun aparta atento al Esperanto; fine, la nuntempa lingvopolitika epoko (1990 – nun), ekde kiam interlingvistiko pli firme dialogas kun aliaj fakoj, ĉefe lingvistiko kaj diversspecaj sociaj kaj politikaj sciencoj, aparte per la temoj tutmondiĝo, lingva justeco, mastrumado de multlingvismo, novaj formoj de movebleco. Multon oni esploris en la pasinta jarcento, sed ankoraŭ pli da laboro atendas la esploriston en la 21a jarcento. La prelego prezentos esplor-programon kiu indas plenumi por montri kiel interlingvistiko kapablas kontribui, al la fakuloj kaj al la ĝenerala socio samtempe.

Kiel transformiĝas la Esperanta komunumo: nuntempaj tendencoj (Federico Gobbo)

Laŭ la oksforda filozofo Luciano Floridi, ni travivas nur la kvaran revolucion de la homaro, kiu estas ankaŭ alivorte nomata bitrevolucio. Post la perdo de la centro de la universo (unua revolucio, per Koperniko), la perdo de la centro de la naturo (dua revolucio, per Darwin) kaj la perdo de la centro de la homa racio (tria revolucio, per Freud), en la pasinta jarcento la homaro perdis la centron de la agenteco (kvara revolucio, per Turing). Alivorte, nuntempaj homoj ne plu konsidereblas nekonektitaj agentoj kiuj agas en la medio kaj modifas ĝin individue, sed kompleksaj inform(ig)aj agentoj, kiuj konstante rilatas ne nur al naturaj agentoj (animaloj kaj plantoj) sed ankaŭ – kaj ĉefe – al la artefaritaj, kiuj estas faritaj el bitoj. Tiuj inform(ig)aj agentoj finfine ŝanĝas en la profundo kaj la naturon kaj la vivmedion. Malgraŭ ke Esperanto estas tipa produkto de la dua revolucio – kiam la homaro ankoraŭ fidis je la saviga povo de la racio – ĝia pluekzisto pruvas, ke la Esperanta komunumo sukcese adaptiĝis al la ŝanĝoj de la tempoj, kaj aparte al la ekesto de la aliaj du revolucioj. La prelego intencas oferti analizon pri la nuntempa situacio de la Esperanta komunumo kaj la neceso kaj oportuno adaptiĝi al la nuntempa realo, kiu estas farata de tiuj kompleksaj agentoj vivantaj en informmedio, kaj instigi al pripensado de la rolo de Esperanto kaj aparte de ĝia komunumo en la nuntempo.

A Taste of Esperanto Culture (Chuck Smith)

(Vidu la porpublikan paĝon)